Acının rengi olmaz derler ama..
Bugün 14 Mayıs Türkiye'sinin gece 3 buçuğu.Saatlerdir fiziki veya ruhen bir yerdeyiz,Soma'da.Siyasiler koştu hemen alanlara yakınen,takiben izlemeler falan.Sosyal medyadan klavye sesli çığlıklar duyduk.Meydanlarda nöbetler başladı.
Siyahtı her şey,bir madencinin yüzü gibi,ekmeğe bulaşan rengi gibi teninin,çocuğundan aldığı makas izi gibi,kirası gibi sayarken parasını.En çok da burası siyahtı sanırım.Katlandığı şartların rengi,çocuğunun okul taksidi,annesinin ilaç parası,bitmeyen borçlar..Yerin kilometrelerce altında çırpındığı ailesi,aileler.
Şimdi evin kapısında beklediği gibi çocuk babasını haberini bekliyor,eşini beklediği gibi bir kadın,oğlunun sevdiği yemeği yapan anne gibi bekliyor o karanlık,siyah maden ocağının önünde.Binlerce kez hayal ediyor gözlerinde sevinçle birbirlerine bakacakları anı.İçin içini yiyor çocuk,ölüyorsun zaman geçtikçe her ölüm haberine üzülüp bir yandan seviniyorsun.Yahu nasıl histir bu! Nasıl anlatılır! Ne merhem olur kader demek mi şehit der maaşa bağlarız gibi sığ anlayışlar mı? Ne söndürür o ateşi yanan canlarıysa..
Bir akşam yemeğinde eksik bir tabağın yerini ne doldurur? Aklınız alabiliyor mu? Bugün tam 151 aile acıya boğuldu ne yazık ki şimdilik 151..Dakikalar geçtikçe artıyor dakikalar geçsin istemiyorum.Acı sert umutlu bir bekleyiş uzaktan görebildiğimiz.Çalınan sevinçleri,mutlulukları,görülemeyen mezuniyetleri,emekli olununca torunlara alınacak bisikletleri çaldılar hepsini,her şeyi çaldıkları gibi..Unutucaklar hepsini,hepsini unuttukları gibi..
Unutmayacak olanlar belli.Babasının adının bir statta anons edilenler unutmayacak bu günleri.O manzarayı görenlere ne desek işe yarar? Bahsetmiyorum siyasilerin zırvalıklarından,bahsetmiyorum twitter taglerinden bu kadar nefret etme boyutuna nasıl geldik birbirimizden de demiyorum,desem ne olacak kalpleri ısınacak mı onların onlarca can yandı ısınmadı,ısınmayacak kabullendim.Ben sadece bir evin sıcak bir odasında otururken geçerken bir maden ocağının önünden yıllar geçtiğinde göreceği renklerin hissindeyim.Sarısı,siyahı hatırlatacak onlara bu derin hüznü.Yazmak geldi içimden boğazımın düğümleri izin vermedi,karaladım bir şeyler..Göçük altında değiliz ama hüzün her tarafımız olabildiğince yaşıyoruz iştehttps://www.facebook.com/profile.php?id=729444783
Yorumlar
Yorum Gönder